Denizin yakınında, adada.
Yabanıl ve uysaldın sevinçle uyku arasında,
Ateşle su arasında.
Belki çok geç
Birleşti düşlerimiz
dorukta ya da dipte,
Aynı rüzgârla kımıldayan dallar gibi yukarıda,
Birbirine dokunan kızılkökler gibi aşağıda.
Belki ayrıldı düşün
Benimkinden
Ve aradı beni
Önce olduğu gibi
Karanlık denizde,
Sen henüz kendin değilken,
Ben farkında değilken senin
Yelken açmış geçiyordum yanından
Ve gözlerin aradı
Şimdi sana cömertçe verdiğimi
- Ekmeği, şarabı, aşkı ve yabansılığı -
Çünkü hayatımın armağanlarını
Beklemiş kadehsin sen.
Seninle yattım
Bütün gece,
Karanlık toprak dönerken
Yaşayanlarla ve ölülerle
Ve ansızın uyandığımda,
Henüz tam karanlık değilken,
Kaydı elim belinde.
Ne gece ne de uyku
Ayırabilirdi bizi.
Seninle yattım
Ve uyandığımda
Ve ağzın kurtulduğunda düşünden,
Verdi bana toprağın lezzetini,
Deniz suyundan, yosundan,
Hayatının derinliğinden
Ve aldım öpüşünü,
Sabah kızıllığıyla ıslanmış,
Bizi çevreleyen denizden
Bana gelmiş.
Pablo Neruda
