Aşkta, insanın vazgeçtiği ya da değiştirdiği sevgilisi değildir aslında, duygularıdır. Duygusal ihtiyaçlar ve beklentiler değişir zamanla...
Aşkı içinde, kendi duruşunu değiştirmek için taşları yerinden oynatır bazen sevgili. Kimbilir, boş kalan yeri kendiyle doldurmak ister belki de yüreği?
Duygular değiştikçe aşkın kahramanları da değişir. Şefkat ön plana çıktıysa, en şefkatlisi girer kaplten içeri. Şehvetse ihtiyaç duyulan, bunu en iyi verebilen kişi davet edilir yaşantıya...
Aşk bir oyunsa, hangisidir? Bunun cevabı herkesin aşk anlayışına ve yaşayışına göre değişmekle birlikte, aşk bence bilgisayar oyunları gibidir. Vuranın kahramanlaşmadığı, vurulmamaya çalışanın onca yol kat etmişken, hiç beklemediği bir darbe alarak oyunun aniden bitmesi yönündendir benzerliği...
Peki, bu oyunun herkese uyarlanabilecek ve kesin kazanımı sağlayacak bir formülü var mıdır? Hayır! Tek bir formül yoktur, her kişiye ve her duruma uydurulabilen. Hep aynı noktada kalınmamalı sadece. Biraz yer değiştirmeli. Bir taraf hep almaya alışmamalı mesela. Alan taraf, hep aldıkça doyacak ve sıkılacaktır çünkü.
Aşkın tadı tuzudur özlem, rekabet, tutku ve biraz hüzün... Bunları katmadıkça aşkın içine, tatsız tutsuz bir şey kalır geriye, keyif vermeyen. Üstelik hep alan gibi, veren taraf da sıkılacaktır bundan. Sürekli bir aşırı doygunluk gibi açlık da aşkı yıpratacak ve bitirecektir bir süre sonra. O yüzden taraflar hep yer değiştirmeli. Bir süre veren taraf olmalı, bir süre alan taraf. Veren açlıktan ölmeden ve alanı tokluktan patlatmadan yer değiştirmeyi bilmeli insan...
Figen Karaaslan
11.05.2007/İst.
Aşkı içinde, kendi duruşunu değiştirmek için taşları yerinden oynatır bazen sevgili. Kimbilir, boş kalan yeri kendiyle doldurmak ister belki de yüreği?
Duygular değiştikçe aşkın kahramanları da değişir. Şefkat ön plana çıktıysa, en şefkatlisi girer kaplten içeri. Şehvetse ihtiyaç duyulan, bunu en iyi verebilen kişi davet edilir yaşantıya...
Aşk bir oyunsa, hangisidir? Bunun cevabı herkesin aşk anlayışına ve yaşayışına göre değişmekle birlikte, aşk bence bilgisayar oyunları gibidir. Vuranın kahramanlaşmadığı, vurulmamaya çalışanın onca yol kat etmişken, hiç beklemediği bir darbe alarak oyunun aniden bitmesi yönündendir benzerliği...
Peki, bu oyunun herkese uyarlanabilecek ve kesin kazanımı sağlayacak bir formülü var mıdır? Hayır! Tek bir formül yoktur, her kişiye ve her duruma uydurulabilen. Hep aynı noktada kalınmamalı sadece. Biraz yer değiştirmeli. Bir taraf hep almaya alışmamalı mesela. Alan taraf, hep aldıkça doyacak ve sıkılacaktır çünkü.
Aşkın tadı tuzudur özlem, rekabet, tutku ve biraz hüzün... Bunları katmadıkça aşkın içine, tatsız tutsuz bir şey kalır geriye, keyif vermeyen. Üstelik hep alan gibi, veren taraf da sıkılacaktır bundan. Sürekli bir aşırı doygunluk gibi açlık da aşkı yıpratacak ve bitirecektir bir süre sonra. O yüzden taraflar hep yer değiştirmeli. Bir süre veren taraf olmalı, bir süre alan taraf. Veren açlıktan ölmeden ve alanı tokluktan patlatmadan yer değiştirmeyi bilmeli insan...
Figen Karaaslan
11.05.2007/İst.
2 yorum:
yorumlarımda gerçekci olmaya çalışıyorum ve bunu yazmalıyım; bu yazında kullandığın anlatım tarzı akıcı değil nasıl anlatayım sanki daha çok şey anlatacakmışsın da kendini kasıyormuşsun gibi... inşaallah kırılmazsın çünkü çoğu insan eleştiriye açığım der ama ilk eleştiride kırılır bozulur, senin onlardan biri olmadığını düşündüğümden yazıyorum yazılarının takipçisiyim ne demiş ünlü filozof hande yener "yola devam"
figen yeni yazılarını bekliyoruuum
hadi...
Yorum Gönder